Punjab ve Haryana, onlarca yıldır Hindistan’ın pirinç ve buğday üretiminin büyük bölümünü karşılıyor. Ancak yoğun yer altı suyu kullanımı, su tüketimi yüksek ürünlerin yaygın ekimi ve yetersiz sulama altyapısı nedeniyle yer altındaki su rezervleri her geçen yıl biraz daha azalıyor. Bu durum hem çiftçilerin maliyetlerini artırıyor hem de ülkenin gıda güvenliği açısından endişeleri büyütüyor.
SUYA ULAŞMAK HER YIL DAHA DA ZORLAŞIYOR
Bölgede eski kuyuların büyük bölümü artık yeterli su vermediği için çiftçiler yeni ve daha derin sondajlar yaptırıyor. Bazı bölgelerde yer altı su seviyesinin her yıl yaklaşık 1 metre daha aşağı indiği belirtilirken, yeni kuyular açmak için yüz binlerce rupi harcanıyor. Ancak daha derine inmek de her zaman çözüm olmuyor. Bazı kuyularda tuzlu ya da kalitesi düşük suyla karşılaşılıyor.
Uzmanlara göre sorunun temel nedenleri arasında yıllardır kontrolsüz şekilde kullanılan yer altı suları, ücretsiz veya düşük maliyetli elektrik sayesinde kesintisiz çalışan sulama pompaları ve su tüketimi yüksek pirinç üretiminin yaygınlaşması yer alıyor. Bölgedeki sulama kanallarının yetersiz kalması da çiftçileri yer altı suyuna daha fazla bağımlı hale getiriyor.
GIDA ÜRETİMİ RİSK ALTINDA
Bazı çiftçiler, eskiden birkaç saat çalışan pompaların artık gün boyu çalışmasına rağmen yeterli su sağlayamadığını, meyve bahçeleri ve tarım arazilerinde verimin giderek düştüğünü söylüyor. Artan sondaj maliyetleri ise özellikle küçük üreticilerin gelirini olumsuz etkiliyor.
Uzmanlar, su tüketimi daha düşük ürünlere geçilmesi, sulama kanallarının modernize edilmesi ve yağmur suyunun yeniden yer altına kazandırılmasını sağlayacak projelerin hızlandırılması gerektiğini belirtiyor. Aksi halde Hindistan’ın uzun yıllardır “tahıl ambarı” olarak anılan bu verimli bölgesinde hem tarımsal üretimin hem de yer altı su kaynaklarının geri dönüşü zor bir noktaya ulaşabileceği ifade ediliyor.
